Jarosław Stukan - Toxische Psychologie und Psychiatrie

Książka Jarosława Stukana "Toksyczna psychologia i psychiatria. Depresja a samobójstwo" ukazała się również w języku niemieckim. Więcej informacji m.in. na temat polskiego wydania książki znajdziesz na naszej stronie: Jarosław Stukan

Próba zdyskredytowania znanego psychologa przez psychiatrów. Konsylium 24

Wiosną 2000 roku na polskim rynku wydawniczym pojawiła się książka znanego psychologa , psychoterapeuty Jarosława Stukana „Toksyczna psychologia i psychiatria depresja a samobójstwo. Cały wywiad znajdziesz tu.

To jak psychiatrzy zareagowali próbując wszelkimi dostępnymi środkami zdyskredytować znanego psychologa,  przedstawia on na swoim facebooku: Oto fragment z konsylium 24, wypowiedzi jednego z psychiatrów:

" Tekst z portalu dla lekarzy konsylium24, jednego z psychiatrów, odnoszący się do książki - Toksyczna psychologia i psychiatria: depresja a samobójstwo.

- Przykre, ze ten pan pracuje klinicznie. Ale trudno go o to winić, pieniądz nie śmierdzi. Winić należy raczej środowisko lekarskie, że dopuszcza do takich sytuacji. Dopóki polscy psychiatrzy nie zaczną reagować na takich oszołomów psychologów-pseudoterapeutow i dopóki polscy psychiatrzy nie wymuszą regulacji zawodu psychoterapeuty, znachorzy będą się panoszyć. W opisanym przypadku: myślę, że wystarczyłoby, gdyby do księgarni medbook wpłynął protest ponad 100.000 lekarzy, podobnie, a wycofano by wspomnianą książkę. Gdyby Poradnia Zdrowia Psychicznego w Krapkowicach otrzymała listy od polskich psychiatrów zawierające sprzeciw przeciwko zatrudnieniu pana Jarosława Stukana, pewnie by go zwolniono."

- "Pozwolę więc sobie tez skomentować i napiszę, że psychoterapia to sensu stricto pomoc psychologiczna. Jak się środowisko psychologów w końcu nie otrząśnie i pozwoli położyć łapę na swoim zawodzie psychiatrii, to już naprawdę będzie bardzo bolesny upadek intelektualny, a konsekwencje w zmedykalizowanym świecie fatalne. Psychiatryzacja kultury to już nie jest żaden szaszowski mit. "

Jest to znany nam od lat  sposób dyskredytacji wszystkich próbujących wyjść poza skostniałe i nieaktualne już tezy z dziedziny psychiatrii i psychologii. Polecam również ciekawą książkę ukazującą ten problem nauki  na przestrzeni historycznej. Luc Burgin - Błędy nauki ;)

Jarosław Stukan ;


Ukończył psychologię kliniczną i sądową na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. W kolejnych latach szkolił się w psychoterapii psychodynamicznej (nowoczesna psychoanaliza).  Ukończył ponadto kilkadziesiąt innych szkoleń z zakresu diagnozy i pomocy psychologicznej i studia podyplomowe z zakresu seksuologii. Kontynuuje naukę seksuologii klinicznej. Pracuje nad  doktoratem z zakresu suicydologii. Pracował w wielu instytucjach niosących pomoc: w poradni  dziecięcej, w kilku poradniach zdrowia psychicznego dla dorosłych (Krapkowice NZOZ i ZOZ, Zawadzkie NZOZ - szpital miejski), w ośrodku interwencji kryzysowej (Opole) oraz wielu innych  placówkach 

Sporadycznie występuje w charakterze biegłego sądowego. W swojej pracy klinicznej wyspecjalizował sie w niesieniu pomocy osobom, które utraciły chęć życia. Wydał dotąd 6 książek. We wszystkich skupia si ę na przewidywaniu i zapobieganiu samobójstw oraz morderstw. Jest twórcą wielu nowych pojęć, które pozwalają lepiej zrozumieć poruszane przez niego zagadnienia. Należ ą do nich m.in.: pseudosamobójstwo, syndrom premorderczy, sadyzm czysty i inne. Pozycja "Toksyczna psychologia i psychiatria: depresja a samobójstwo" jest obecnie przekładana na język niemiecki.

Książka Jarosława Stukana - Toksyczna psychologia i psychiatria Depresja a samobójstwo

Polecam wszyskim książkę:


Czym jest choroba psychiczna?Czy samobójca jest chory psychicznie?
Depresja a cierpienie
Rzekome antydepresanty
Ciężka depresja i terapia elektrowstrząsowa


Zobacz też: Wywiad z Jarosławem Stukanem






 




 Drukuj to!

Depresja - toksyczna psychologia i psychiatria

Czym jest depresja, wie pewnie każdy. Ale co kryje się za tym słowem tak naprawdę, nie wszyscy rozumieją. Wywiad z psychologiem, psychoterapeutą, autorem, Jarosławem Stukanem o jego nowej książce: "Toksyczna psychologia i psychiatria. Depresja a samobójstwo".

Wiosną tego roku pojawiła się na polskim rynku wydawniczym książka autorstwa Jarosława Stukana, psychologa, psychoterapeuty, pt.: „Toksyczna psychologia i psychiatria. Depresja a samobójstwo”. W tej w miarę przystępnie dla przeciętnego czytelnika napisanej pracy autor udowadnia, iż depresja nie istnieje w ogólnie przyjętym kontekście, a jest jedynie ekonomicznym oszustwem, natomiast tzw. antydepresanty trzeciej generacji nie mogą być określane terminem „leków na depresję”.

Według Stukana, to właśnie procedury rzekomego leczenia rzekomymi antydepresantami pośrednio i/lub bezpośrednio odpowiedzialne są za wzrost samobójstw na świecie. Według autora należy więc zakładać, że „obserwowany i przewidywany wzrost zaburzeń depresyjnych oraz wzrost liczby samobójstw, to problemy wytworzone przez przemysł farmaceutyczny i jest on całkowicie odpowiedzialny za śmierć dziesiątek tysięcy ludzi na przestrzeni ostatnich lat.”

Kilka słów o szkodliwości postępowania psychologów i psychiatrów

 Szeroka głoszona przez różnego rodzaju „specjalistów” propaganda na temat „promocji zdrowia psychicznego” i kwestii zapobiegania zaburzeniom psychicznym, skłania mnie do pewnych rozważań na ten temat, co jest dobre, bezpieczne, a co wręcz szkodliwe.

Wynikiem tej interwencji psychiatrów ma być szeroko zakrojona „edukacja społeczeństwa”, jak się okazuje bardzo jednokierunkowa, nastawiona raczej na potrzeby zarobkowe samych psychiatrów i psychologów, a niemająca wiele wspólnego z pomocą. Ponieważ owa „pomoc” sprowadza się do medykalizacji większości aspektów życia ludzkiego, czyli do sztucznego tworzenia „chorób”.

Ostatnio unikanie czy nawet niechęć do owej pomocy psychologiczno- psychiatrycznej, różnie zresztą rozumianej, jest postrzegana wyłącznie przez pryzmat uprzedzenia do tematu zdrowia psychicznego, niechęci, stereotypu wiążącego się z lecznictwem psychiatrycznym.

Jednakże, być może nie wiele osób zdaję sobie sprawę z tego, że nawet sama psychoterapia stosowana niewłaściwie, może, uwaga : doprowadzić do uszkodzeń w ośrodkowym układzie nerwowym. Prowadząc tym samym do trwałego uszczerbku na zdrowiu psychicznym. Psychoterapia, czyli głęboka manipulacja psychiką drugiego człowieka. Ostrzegają o tym sami psychiatrzy oraz psychologowie kliniczni.

Drugi aspekt, myślę że istotny, to niedostrzegany problem promocji owej „pomocy”czytaj medykalizacji wszystkich aspektów życia ludzkiego,  za cenę pewnych wartości.

Myślę, że taką jedną z wartości ludzkich, jest indywidualizm człowieka, niepowtarzalność i wyjątkowość każdego z nas. To dzięki niej rodzą się genialne umysły, ludzie tworzący przecież nie tylko naszą historię, ale… przyszłość.

Niebezpieczeństwo kryje się w tym, że często wśród różnych psychologów panuje wewnętrzne przekonanie, że tu należy się ingerencja. Gdyż ten często młody człowiek różni się od reszty ( więc w pewnym sensie niespełna norm).  A nie ma przecież niczego gorszego!

Również szereg „etykiet” – upośledzonego intelektualnie, w ciasno pojmowanych przez psychologów wynikach testów na inteligencję, stosowanych w stosunku do dzieci, oraz pochopnym umieszczaniu ich w szkołach specjalnych, jest krzywdą na całe życie!

Jeśli chodzi o dzieci przestaję się wymagać od nich odpowiedzialności za siebie, samodzielności, wreszcie samodzielnego myślenia. Odnoszę wrażenie, że szczególnie teraz zaczyna nam wyrastać społeczeństwo niesamodzielne i w pewien sposób upośledzone - przekonane o swojej „chorobie”. Wmawianie dzieciom różnych chorób, zaburzeń, z kręgu ICD 10 (F00-F99 zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania), powoduję, że one same tak się postrzegają. Osoby te już jako dorośli stają się swojej ocenie„gorsze” - bo „chore”, nie samodzielne, niepodejmujące w życiu wyzwań.

Posługując się ową diagnostyką zaburzeń psychicznych, można dojść do wniosku, że praktycznie już każdy jest „chory” lub niedostosowany i należy się mu leczenie, lub przynajmniej - drobna „korekta”. A przecież jak wiemy, są to tylko ustalenia umowne i względne. Szereg owych „zaburzeń” to tylko teorie mające również powiązanie z funkcjonowaniem w danym środowisku społecznym, wpływu itd.

 Na przykład dziewczynka w pewnym środowisku szkolnym jest postrzegana jako osoba niespełniająca norm, również intelektualnych. Natomiast w innej szkole, środowisku, pod opieką innego z rodziców jest wręcz chwalona przez nauczycieli jako miłe, zdolne i urocze dziecko.

 W zaburzeniach typu „z pogranicza” nie można ustalić nawet tej (umownie) granicy „zdrowia” czy „choroby”.

Polecam niedawno otworzą prze zemnie stronę tego bloga po tytułem „ czytelnia”, na której udostępniam (również do druku), różne ciekawe artykuły o tej i tym podobnej tematyce. Strona będzie poszerzana w czasie o nowe artykuły i prace pochodzące z sieci, ale nie tylko.

Zapraszam: Czytelnia