Antyterrorystami w rodzinę

Jak podaje Kurt Nimmo na Infowars.com jednostka SWAT uzbrojona w pojazd opancerzony i zbrojne oddziały antyterrorystów została wysłana by odebrać 13-letnią, pozbawioną stopy w wyniku wady wrodzonej, psychicznie w pełni sprawną, normalnie funkcjonującą społecznie córkę Maryanne Godboldo, na podstawie decyzji pozbawienia praw rodzicielskich w wyniku odmowy kontynuowania leczenia lekiem antypsychotycznym, które wg matki powodowały pogorszenie stanu zdrowia i negatywne zmiany stanu zachowania dziecka.

Odmawiając podania dziecku nakazanego leczenia naraziła się na wizytę urzędników z Child Protective Service. Uparcie odmawiając oddania dziecka biurokratom została pozbawiona praw rodzicielskich i zawezwano oddział SRT (Special Response Team) zbrojony w pojazd opancerzony i ostrą broń. Po 10 godzin negocjacji oddała dziecko po zapewnieniu, że przejdzie ona pod opiekę rodziny. Mimo obietnic dziecko nie zostało przekazane rodzinie.

Matka została oskarżona o wielokrotne złamanie prawa (lista w oryginalnym artykule). Ponadto matka została ukarana niebotyczną grzywną w wysokości 500 000 USD.

Nakazany lek Risperdal jest silnym lekiem antypsychotycznym stosowanym w leczeniu schizofrenii i cyklofreni. Jak podał adwokat rodziny Allison Formal lek ten nie jest zatwierdzony przez FDA do stosowania w takich przypadkach. Niemniej jednak dziecko zostało umieszczone w ośrodku i przymusowo poddane leczeniu szkodliwym preparatem.

http://prokapitalizm.pl/usa-antyterrorystami-w-rodzine.html

Myślisz samodzielnie, kreatywnie? Mogą Cię z tego leczyć

Czy nonkonformizm i skłonność do samodzielnego myślenia to choroba? Tak – wedle najnowszego dodatku do DSM-IV (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, będącego klasyfikacją zaburzeń psychicznych według APA, czyli Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychiatrycznego).

Zdefiniowane zostało nowe “schorzenie” – “oppositional defiant disorder” czyli w skrócie ODD, co w wolnym tłumaczeniu można określić “zaburzeniem wyzywającego sprzeciwu”. Podstawowe charakterystyki tak zdefiniowanego “zaburzenia” obejmują m.in. skłonność do kwestionowania autorytetów, skłonność do dyskusji, ponadnormalną kreatywność, skłonności aspołeczne i inne podobne. Wymienia się również skłonność do szybkiej irytacji, narcyzm, cynizm i arogancję.

DSM-IV jest publikacją używaną powszechnie we wspomaganiu diagnoz psychiatrycznych. Przez ostatnich 50 lat DSM wzbogacił się z 157 do 310 rodzajów schorzeń. Jego zwolennicy argumentują, że to pokłosie lepszego zrozumienia świata, społeczeństwa i psychiki ludzkiej, owocujące większą swobodą w leczeniu i stawianiu trafnych diagnoz. Przeciwnicy odpowiadają, że lekarze psychiatrzy mają chyba zbyt wiele wolnego czasu, wymyślając i nazywając kolejne normalne ludzkie odruchy – zaburzeniami.

Wiele z zaburzeń opisanych w DSM to rzekome zaburzenia wieku dziecięcego. Jak trafnie zauważył dziennikarz Washington Post w jednym z artykułów na łamach tej gazety, jeśli Mozart urodziłby się dzisiaj, zostałby zdiagnozowany i leczony w zgodzie z wytycznymi DSM i APA, co skutkowałoby “przywróceniem jego stanu psychicznego na właściwe tory”. Żegnajcie symfonie, serenady, koncerty.

Diagnozowanie rzekomych “zaburzeń psychicznych” było jedną z metod likwidacji opozycji i dysydentów z Związku Radzieckim. Ludzie nie wierzący w komunistyczną utopię serwowaną przez Partię nagle okazywali się np. schizofrenikami, nie wiedzieć czemu nie zgadzającymi się z jedyną słuszną drogą komunizmu. Aby przywrócić ich psychikę do “właściwego stanu” poddawano ich przymusowemu “leczeniu”.

Obecnie w niektórych stanach w USA praktykuje się nie tylko przymusowe leczenie dzieci ze zdiagnozowanymi wedle DSM “zaburzeniami”, ale nawet karze się rodziców, opiekunów czy inne osoby usiłujące przeciwdziałać takiemu przymusowemu leczeniu. Witajcie w nowym lepszym świecie.

Pomimo faktu, że autorzy DSM bronią go jako narzędzia tylko i wyłącznie służącego lepszej diagnozie oraz polepszeniu zdrowia amerykańskiego społeczeństwa, tego typu publikacje usankcjonowane przez ogólnokrajowe stowarzyszenia dają Systemowi (nie tylko w USA) zielone światło do wszelakich nadużyć a nawet prześladowania swoich przeciwników. Co oznacza to dla takich przeciwników Systemu – nacjonalistów, antyglobalistów, lewicowych i prawicowych antysystemowców, czy nawet co bardziej niewygodnych konserwatystów? Prawdopodobnie los podobny do losu “schizofreników” w Związku Radzieckim.

Na podstawie: www.offthegridnews.com

Artykuł pochodzi ze strony: www.bibula.com

Zobacz też: Nieśmiałym dzieciom grozi leczenie psychiatryczne

Ściągnij artykuł na dysk: Kliknij

Przemoc w psychiatryku - Klatki z łabędziami

Izolacja, poniżanie, kopanie, zastrzyki za karę. Za murami szpitali psychiatrycznych panują porządki więzienne....


Ustalono: poszturchiwanie, kopanie, zastraszanie, zmniejszanie racji żywnościowych, ograniczanie prawa do korzystania z własnego jedzenia, podkradanie przez personel żywności należącej do pacjentów, także racji szpitalnych. Usypywanie uzależnionemu od narkotyków tzw. ścieżek z cukru pudru i detergentów: „wciągnij sobie”.

Poniżanie na zebraniach społeczności i lekcjach ktoś przez tydzień chodził na zajęcia w slipkach na głowie, niektórzy musieli nosić na plecach kartki z napisami „ukradłem”, „brudas”. Zakaz kontaktów telefonicznych z rodziną. Zmuszanie do wielogodzinnego stania na korytarzu w pozycji na baczność. Aplikowanie bolesnych zastrzyków z obojętnej terapeutycznie soli fizjologicznej. Ograniczanie czasu odwiedzin. Zakaz wychodzenia na spacerniak. Temu arsenałowi „środków pedagogiczno-terapeutycznych” towarzyszyło tradycyjne unieruchamianie w pasach oraz zamykanie w izolatce. Zdarzało się, że pacjentom w izolatce odbierano materace.

Całość artykułu dostępna pod: http://www.polityka.pl/

Pobierz artykuł w PDF: Kliknij